Adelheid Roosen is voorzitter van de jury van het Nederlands Theater Festival. Haar werk is de laatste tien jaar volledig verweven met haar zoektocht naar 'de Ander'. Zij schreef en regisseerde drie voorstellingen over de moslim migrant die in de jaren zestig als gastarbeider op verzoek van de Nederlandse regering hier kwam werken. Het drieluik bestaat uit: Vijf op je Ogen, De Gesluierde Monologen en Is.Man.
In 2005 richtte zij het Zina Platform op, dat inmiddels is uitgegroeid tot een klein gezelschap van makers, allen afkomstig uit Moslimlanden. Zina is een LiefdesLeger, een kunst -en cultuur platform dat verhalen raapt in de Wijken en ze toont in audio- en video installaties door het land. Makers van Zina gaan naar de wijk; vrouwen die hier wonen verlaten zelden hun wijk.
De eerste kennismaking van een groep wijkbewoners met het Nederlands theater vond plaats tijdens het Tamtamfestival 2009 van Toneelgroep Amsterdam. Als alliantiepartner van dit gezelschap maakte FE een randprogramma bij de voorstelling Rocco en zijn broers die over migratie gaat. In het Roccoproject Living Objects verplaatst Roosen het theehuis naar de schouwburg. In de gang die naar de zaal leidt, staan acht tafels waaraan achttien Marokaanse mannen tric-trac spelen. Een beeld dat een nieuwe betekenis krijgt in deze vanouds cultureel witte omgeving.
Daarnaast bezocht een groep wijkbewoners onder leiding van Zina-collega Lina Issa (afkomstig uit Libanon) de premiere van Rocco en zijn broers. Een mooie confrontatie tussen oost en west over het thema migratie. Temeer daar deze wijkbewonders migratie aan den lijve hebben ondervonden en met hun aanwezigheid de acteurs die in deze voorstelling de rol van migrant vertolkten daar op een natuurlijke manier bewust van maakten
Een van de acteurs die de bezoekers tijdens de voorstelling kon observeren zei hierover: “ ik herkende hen als migranten en was onder de indruk hoe betrokken zij waren. Op hun gezichten zag ik wat zij ervoeren en hoe zij de inhoud van het stuk meemaakten. Wij bereiden zo’n voorstelling intensief en integer voor.Maar nu ik deze mensen daadwerkelijk zag, realiseerde ik me dat ik ze in de repetitieruimte niet voor me heb gezien. Maar dit zijn ze en wij spelen deze mensen”
Tekst:Dirkje Houtman
0 reacties:
Een reactie plaatsen